مدرسه بدون كيف

 آيا مي دانيد كيف مدرسه حداكثر بايد ۱۰درصد وزن بدن دانش آموز باشد.

با توجه به بررسي هاي متعدد و جمع آوري نظرات متخصصين تعليم و تربيت در مراكز آموزشي معتبر ( از نظر كار آموزشي ) در تهران ، مشهد ، شيراز و نظرات اوليا دانش آموزان برخي منافع سيستم آموزشي بدون كيف مورد بررسي قرار مي گيرد ، بديهي است با توجه به روند رو به رشد كيفيت آموزش و نوع ارائه آن در دوره هاي مختلف تحصيلي نگاه منفي و انتقادگرا به برنامه ها بوسيله اين جانب مورد بررسي قرار نگرفته و حائز اهميت نمي باشد.

منافع :

1)عدم آگاهي خانواده ها نسبت به تغيير سيستم آموزشي از شكل سنتي ( نمره ي صفر تا بيست ) به سيستم بدون نمره ( ارزشيابي كيفي ، توصيفي )

2) عدم آگاهي والدين نسبت به چگونگي نظارت بر حسن اجراي انجام تكاليف درسي

3 ) دور نمودن دانش آموزان از برنامه غير منظم :    

  حضور در مدرسه از هشت صبح تا ساعت دوازده و در مدارس دو نوبته كه تا پنج عصر ، مدرسه مي‌رود و به خانه بر مي گردد،اغلب بايد دو تا سه ساعت استراحت كندو تا استراحت مي‌کند 5 و 6 عصر مي‌شود و اگر زود بجنبد تا 11 شب بايد بخواند و بنويسيدبراي فردا !!!و اين برنامه خيلي از دانش‌آموزاني است که به خيال خود و البته به خيال والدين‌شان به مدرسه‌هاي معتبر مي‌روند در حالي که تکاليف درسي اگر به مقدار لازم و ضروري نباشد تمام فکر و انرژي و توان او را مي‌گيرد بدون اينکه براي او انگيزه‌اي ايجاد کند براي فکر کردن، استفاده از کتاب‌هاي حل‌المسايل و بيزاري و بي‌ميلي به مدرسه خود نتيجه اين روش غلط است که باب شده است. در حالي که با در نظر گرفتن توان و دقت دانش‌آموزان مي‌توان موقعي كه هنوز شادابي دارند با نظارت آموزگار متخصص اين فعاليت را به نحو مطلوب انجام داد و  آنها را هر روز با تجربه‌اي جديد به خانه فرستاد و يا از خانه راهي مدرسه کرد.

4 ) خلاقيت را نمي‌توان با فشار به وجود آورد، خلاقيت را نمي‌توان با فشار از بين برد، بلکه مي‌توان چراغ فعاليت را بالا کشيد تا نور اطرافمان بيشتر شود و اين تنها در دست مدرسه و معلم نيست هرچند آنها در اين راه وظيفه‌اي بسيار سنگين بر عهده دارند. اما واقعيت اين است که دانش‌آموزان تنها 6 تا 8 ساعت از روز دانش‌آموز هستند و بقيه روز را کودک، خواهر يا برادر ما هستند که وقت خودشان را در کنار و در خانه مي‌گذرانند. از ما سوال مي‌پرسند و برخورد ما است که آنها را تشويق به پرسيدن سوال بعدي مي‌کند، رفتار ما اين است که به آن ها اين موقعيت را مي‌دهد تا از روياها و انديشه‌هايشان بگويند، رفتار ما است که به آنها اين اعتماد به نفس را مي‌دهد تا در راه تجلي روياهايشان گام بردارند يا آنها را به فراموشي بسپرند. انتظار نمره بالا داشتن و مدام اين انتظار را به آنها گوشزد کردن تنها از آنها افرادي مي‌سازد که درس را نه براي يادگيري و با لذت آموختن مي‌خوانند که تنها درس را براي نمره مي‌خوانند و با به دست آوردن نمره به فراموشي مي‌پرسند. اين كار در مدرسه بدون كيف با هدف پرورش خلاقيت بايد دنبال شود.

5 ) نمي‌توان انتظار داشت روشي نادرست را براي تدريس انتخاب کرد و در پايان راه اين روش نادرست انيشتن و رازي تحويل گرفت. صرف انرژي و وقت براي پرورش آدم‌هاي خلاق هم وظيفه سيستم آموزشي است و هم پدر و مادرهايي که آينده‌اي روشن را براي فرزندانشان انتظار مي‌کشند؛ فرزنداني که زندگي‌شان تنها تکرار مکررات نيست و هر روز براي آنها ارمغاني تازه به همراه مي‌آورد. اين تفكر در كنار فعاليت هاي تكميلي آموزش در مدرسه بدون كيف بطور جدي پي گيري مي شود.

6) دوري از روش‌هاي تدريس سنتي که زمان‌‌ آنها گذشته است.

7 ) - اعتقاد مسوولان آموزشي به مفهوم و اهميت خلاقيت در ارتباط صحيح جمعي در دانش آموزان در مدرسه بدون كيف  
8- امكان ايجاد شرايط و امکانات لازم براي انجام فعاليت‌هاي خلاق كه در منازل وجود ندارد.
9- رفع مباني آموزشي نادرست از فضاي مدرسه گرفته تا محتواي کتاب‌ها توسط آموزگاران دوره ديده و آشنا با سيستم جديد
10- هدف قرار ندادن نمره  در اين مدارس ( البته بايد فضاي تصميم گيري درست در مديريت اين مدارس حاكم باشد )
11- پذيرفتن اين الگو از كشورهاي در حال توسعه مانند ژاپن و همسان نمودن آن با فرهنگ ايراني ، اسلامي و بومي 
12- اجتناب از تکاليف درسي بيش از اندازه توسط والدين بي اطلاع و كم اطلاع 
13- به تمسخر نگرفتن ايده‌هاي جديد براي پويايي آحاد مردم ( هر فعاليتي بايد تحت نظارت متخصص آن صورت گيرد)

14 ) نمي‌توان انتظار داشت روشي نادرست گذشته را براي تدريس و انجام فعاليت هاي تخصصي كلاسي انتخاب کرد و در پايان راه اين روش نادرست انيشتن و رازي تحويل گرفت. ...... تكرار يك روش بي نتيجه ( سيستم سنتي ) از سال 1301 تا سال هاي گذشته. صرف انرژي و وقت براي پرورش آدم‌هاي خلاق هم وظيفه سيستم آموزشي است و هم پدر و مادرهايي که آينده‌اي روشن را براي فرزندانشان انتظار مي‌کشند؛ فرزنداني که زندگي‌شان تنها تکرار مکررات نيست و هر روز براي آنها ارمغاني تازه به همراه مي‌آورد. كه اين بينش و نگرش بايد در تفكر مديريت مدارس بدون كيف مد نظر قرار گيرد.

15 ) آيا همه ما بايد شبيه يکديگر باشيم ؟؟؟؟؟ ،  آيا بايد شبيه يکديگر فکر کنيم و شبيه به هم رفتار کنيم ؟؟؟؟؟ اين اولين اشتباهي است که در ذهن يک آموزگار يا پدر و مادر دانش‌آموز سنتي  شکل مي‌گيرد. تفاوت‌هاي ما نشان از خلاقيت ما است. به نقاشي‌هاي دانش‌آموزان‌تان نگاه کنيد. اگر همه آنها در دفتر خود يک کوزه سفالي کشيده‌اند عين همان چيزي که شما بر تخته کلاس کشيده‌ايد اين يعني خطر! يعني بچه‌هاي کلاس شما از ذهن و فکر خود استفاده نمي‌کنند و با چشم و گوش بسته پشت نيمکت‌ها نشسته‌اند. چيزي که متاسفانه برخي از معلم‌ها از دانش‌آموزان به اشتباه مي‌خواهند. به تمام آن چيزهايي که گفتيم اضافه کنيد يک معلم خلاق که براي خلاقيت دانش‌آموزانش ارزش قايل است. هيچ‌گاه به آن ها دانسته‌هاي خود را تحميل نمي‌کند، براي فعاليت و بازي در ميان سبک‌هاي آموزشي هميشه فضايي قايل است، به کتاب‌هاي درسي بسنده نمي‌کند، براي حرف‌هاي تازه ارزش‌ و اهميت قايل است و مهم‌تر از همه خود را از دانش تازه بي‌بهره نمي‌کند. بيان اسطوره‌هاي قديمي، خواندن شعر و راه انداختن بحث در ميان دانش‌آموزان از جمله کارهايي است که يک معلم خلاق از آنها غافل نيست.

16 ) آيا مي دانيد كيف مدرسه حداكثر بايد ۱۰درصد وزن بدن باشد.

از نتايج بدست آمده توسط يك گروه علمي فرهنگي:     نتايج تحقيقات نشان مي دهد كه ۸۳ درصد شكايت دانش آموزان از دردهاي پشت، شانه و دست مي تواند به نوعي مربوط به حمل كيف باشد. و اين كار همه روزه توسط دانش آموزاني كه در مدارس عادي آموزش مي بينند مشاهده مي شود. نتايج پژوهش محققان كشورمان درباره ارتباط وزن كيف مدرسه و محتويات آن با وزن بدن دانش آموزان انجام شده، حاكي است ۱۸ و ۲ دهم درصد دانش آموزان در موقع حمل كيف احساس ناراحتي مي‌كنند و در حالي كه وزن كيف اين دانش آموزان بايد كمتر از ۱۰ درصد وزن بدنشان باشد، ۱۲ درصد آنها كيفي با بيش از ۱۰ درصد وزن بدن خود را حمل مي كنند.   به گزارش ايسنا، يافته هاي اين پژوهش همچنين حاكي است: دختران دانش آموز بيش از پسران در موقع حمل كيف ناراحتي داشته اند و به طور كلي ميانگين وزن كيفي كه دختران همراه با تغذيه به مدرسه مي آورند ۳۲۳ گرم بيشتر از ميانگين وزن كيفي است كه پسران به مدرسه مي آورند.  همچنين ميانگين وزن كيفي كه دانش آموزان به مدرسه مي‌آورند (بدون تغذيه) در دختران و پسران به صورت معني داري متفاوت است و دختران بار بيشتري به مدرسه مي آورند. همين طور ميانگين وزن كيفي كه بايستي طبق برنامه درسي به مدرسه بياورند(بدون تغذيه) نيز به نحو معني داري در دختران دانش آموز بيشتر از پسران است.

براساس نتايج اين پژوهش كه توسط محققان دانشگاه علوم پزشكي همدان در سطح مدارس ابتدايي اين شهر انجام شده همچنين نشان داد كه وزن كيفي كه دانش آموزان مدارس ابتدايي به مدرسه مي آورند (بدون تغذيه)، نسبت به ميانگين وزن كيفي كه بايستي طبق برنامه به مدرسه بياورند (بدون تغذيه)، در سن هفت سالگي، ۱۳۸ گرم، در ۸ سالگي ۲۱۶ گرم، در ۹ سالگي ۲۰۵ گرم، در ۱۰ سالگي ۱۹۲ گرم، ۱۱ سالگي ۲۳۳ گرم و در سن ۱۲ سالگي ۳۰۴ گرم اضافه تر است.   نكته قابل توجه آن كه ميانگين وزن كيفي كه دانش آموزان (با تغذيه) به مدرسه مي آورند در سن هفت سالگي ۲۰۰ گرم بيش از سن هشت سالگي است، بنابراين كلاس اولي‌ها بيش از كلاس دومي ها بار حمل كرده و به مدرسه مي برند.   انجمن «كايروپراكتيك» انتاريو در كانادا معتقد است شاگردان مدارس ابتدايي نبايد بيش از ۱۰ درصد وزن بدنشان بار حمل كنند و در شاگردان دبيرستاني اين نسبت نبايد بيش از ۱۵ درصد وزن بدن باشد.    پژوهش ها نشان مي دهد حمل كيف سنگين پر از كتاب در يك دست يا آويخته بر شانه در يك طرف بدن از علل اصلي مشكلات كودكان در طرز نشستن و ايستادن بوده و همچنين در بدشكلي اندام نيز مؤثر است، زيرا وقتي كه كوله پشتي سنگين باشد كودك بيش از حد پشت را قوس دار مي كند يا سر و تنه را به جلو خم مي كند تا بتواند وزن كيف را تحمل كند. اين فشار روي عضلات گردن و پشت سبب خستگي بيش از حد و آسيب مي شود. نتايج اين بررسي نشان داد از ميان دانش آموزاني كه در موقع حمل كيف ناراحتي داشتند ۱۶ درصد از درد پشت، ۳۸ درصد از درد شانه و ۲۹ درصد از درد دست شكايت داشته اند. 
يافته هاي پژوهش ها نشان مي دهد كوله هايي كه يك بند دارند باعث عدم تقارن ستون مهره ها و اختلال در توانايي طبيعي گيرندگي ضربه به وسيله ستون مهره اي مي شوند و باعث دردهاي شانه، گردن و كمر در كودكان مي شوند. اگر كودك كوله را بر روي يك شانه حمل كند، براي جبران وزن اضافي آن به طرف مقابل خم مي شود و اين مسأله درد بخش فوقاني و تحتاني پشت و كشش عضلات شانه و گردن را به دنبال دارد. به علاوه بند باريك برخي كوله ها جريان خون و رشته هاي عصبي دست ها را تحت فشار قرار داده و سبب ضعف و گزگز بازو و دست ها مي شود.

به نظر شما فقط بند آخر براي مطلوب بودن فضاي مدرسه بدون كيف كفايت نمي كند ؟؟؟؟؟ ساير مطالب از بند آخر مهمتر بوده اما چون هميشه عادت به اين داريم كه صورت مساله را پاك كنيم ، به فكر راههاي جديد نمي توانيم باشيم. اميدوارم همه ما بتوانيم به دانش آموزان ، اين آينده سازان مملكت اسلامي خدمت كنيم و همه بتوانيم به جاي رد يا تأييد يكديگر به فضاي هم انديشي رجعت نماييم .

نویسنده مرتضی شریفی

پایگاه اطلاع رسانی دفتر مقام معظم رهبری

پایگاه اطلاع رسانی ریاست جمهوری

مجلس شورای اسلامی

درگاه ملی قوه قضائیه

خدمات الکترونیکی ایران

یایگاه اطلاع رسانی دولت

سامانه قوانین و مقررات

وزارت آموزش و پرورش

سیستم قدیمی

سیستم جدید

بازنشستگان

صندوق ذخیره فرهنگیان

اداره کل چاپ و توزیع کتب درسی

شبکه ملی مدارس

اداره کتابخانه و مرکز اسناد وزارت آموزش و پرورش

سند تحول بنیادین آموزش و پرورش